სერენადა

„ბალეტი „სერენადა“ გახლავთ ამერიკის შეერთებულ შტატებში ჩემი პირველი ნამუშევარი. ამერიკაში ჩასვლიდან სულ მოკლე ხანში, ლინკოლნ კირსტაინთან და ედუარდ მ. მ. უორბურგომთან ერთად, ნიუ-იორკში ამერიკის საბალეტო სკოლა გავხსენი. პროგრამაში სასცენო ოსტატობის საღამოს გაკვეთილები ჩავსვი, რადგან მოსწავლეებისათვის მეჩვენებინა, როგორ განსხვავდება სცენაზე გამოსვლა კლასში მუშაობისაგან. „სერენადა“ გახდა იმ გაკვეთილების შედეგი, რომელსაც მე ვაძლევდი...

ბევრი ფიქრობს, რომ ეს ბალეტი გარკვეულ სიუჟეტს ატარებს. ეს ასე არა არის. მასში მოცეკვავეები შესანიშნავი მუსიკის თანხლებით უბრალოდ მოძრაობენ. ერთადერთი სიუჟეტი ამ ბალეტისა - ეს არის სერენადის მუსიკა, თუ გნებავთ - ეს არის ცეკვა მთვარესთან ერთად“.

 (ჯორჯ ბალანჩინის წიგნიდან „ას ერთი მოთხრობა დიდ ბალეტზე“ ფ. მეისონთან თანაავტორობით)

 კონჩერტო ბაროკო

Concerto Barocco თავდაპირველად ბალანჩინი ამერიკის საბალეტო სკოლაში რეპეტიციებისთვის იყენებდა; ის „ამერიკის საბალეტო ქარავნის“ ანსამბლმა სამხრეთ ამერიკის ისტორიულ ტურნეზე წარმოადგინა, მოგვიანებით კი მონტე კარლოს რუსული ბალეტის რეპერტუარის ნაწილი გახდა. 1951 წელს ბალანჩინმა თავდაპირველი კოსტიუმები შეცვალა და მოცეკვავეები სავარჯიშო სამოსში გამოაწყო, რაც ალბათ თანამედროვე ბალეტებში მის მიერ გამოყენებული კოსტიუმების პირველი მაგალითი იყო. 1948 წლის 11 ოქტომბერს Concerto Barocco „ნიუ იორკ სითი ბალეს“ პირველ პროგრამაში შეტანილი სამი ბალეტიდან ერთ-ერთი იყო.

აპოლონ მუსაგეტი

„აპოლო“ ჯორჯ ბალანჩინმა იგორ სტრავინსკის მუსიკაზე 1928 წელს, დიაგილევის „რუსული სეზონებისთვის“ დადგა. ამ ბალეტით 24 წლის ბალანჩინმა საერთაშორისო აღიარებას მიაღწია და თანამშრომლობა დაიწყო იგორ სტრავინსკისთან, რომელიც მთელი მისი შემოქმედებითი ცხოვრების მანძილზე გაგრძელდა. „აპოლონ მუსაგეტი“ ბალანჩინს საკუთარ შემოქმედებით ცხოვრებაში შემობრუნების წერტილად მიაჩნდა.

მოცარტიანა

ჯორჯ ბალანჩინმა 1933 წელს, პარიზში, თავისი დასისათვის - „ბალე 33“, დადგა ბალეტი „მოცარტიანა“, რომლის მუსიკალური საფუძველი გახდა პიოტრ ჩაიკოვსკის მიერ გაორკესტრებული ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის საფორტეპიანო პიესები. იმავე წელს ბალანჩინი ნიუ-იორკში გადავიდა, სადაც მოკლე დროში ამ ბალეტის ახალი ვერსია დადგა.

1981 წელს ჯორჯ ბალანჩინმა „მოცარტიანას“ კიდევ ახალი რედაქცია წარმოადგინა. „მოცარტიანა“ შექმნილი იყო ისეთი მაყურებლისათვის, რომელიც აფასებდა და კარგად იცნობდა XX საუკუნის კლასიკურ ბალეტს. ეს კამერული ხასიათის ბალეტი ჯორჯ ბალანჩინის შემოქმედებაში ერთ-ერთი უკანასკნელი აღმოჩნდა მოცარტის „რეკვიემისა“ და ჩაიკოვსკის მეექვსე სიმფონიის მსგავსად.